ای روزگار آن روزهایم آرزوست!
تازه الان می فهمم که وقتی می گن دوران دانشجویی یکی از بهترین دورانهای زندگی یک نفر می تواند باشد یعنی چی![]()
دلم برای اون روزهای بی بازگشت اندازه یه دنیا تنگ شده، روزهای طلایی- روزهای بگو بخند با دوستان و همکلاسیها.
دلم برای غذاهای (به قول بچه ها من درآوردی)سلف، نشستن با دوستان موقع نهار روی نیمکتهای جلو بوستان (با حاج موذنی و دارو دستش)، نشستن جلو درب دانشکده

زین پیش ، شاعران ثنا خوان که چشمشان بر سعد و نحس طالع و سیر ستاره بود ، بس نکته های نغز و سخن های پر نگار گفتند در ستایش این گنبد کبود اما زمین که بیش تر از هر چه در جهان شایسته و تکریم آدمی است گمنام و ناشناخته و بی سپاس ماند ...